Search

Content

Κοινοποίηση

0 comments

Πενθείν δε μετρίως τους προσήκοντας φίλους, ου γαρ τεθνάσιν, αλλά την αυτήν οδόν, ην πάσιν ελθείν έστ' αναγκαίως έχον, προεληλύθασιν.


Πενθείν δε μετρίως τους προσήκοντας φίλους, ου γαρ τεθνάσιν, αλλά την
αυτήν οδόν, ην πάσιν ελθείν έστ' αναγκαίως έχον, προεληλύθασιν.
Πένθησε με μέτρο τους γνωστούς σου. Γιατί δεν έχουν πεθάνει, αλλά τον ίδιο
δρόμο που όλοι αναγκαστικά θα περάσουμε, αυτοί τον πήραν πρώτοι.

Αντιφάνης 388-311π.Χ., Έλληνας Αρχαίος ποιητής & Κωμικός.
0 comments

Έργον δ’ ουδέν όνειδος, αεργίη δε τ’ όνειδος.


Έργον δ’ ουδέν όνειδος, αεργίη δε τ’ όνειδος.
Η δουλειά δεν είναι ντροπή και ντροπή είναι η τεμπελιά.

Ησίοδος 7ος αιών π.Χ. , Αρχαίος Έλληνας ποιητής.
0 comments

Θεράπευε την αλήθεια.


Θεράπευε την αλήθεια.
Να επιδιώκεις την αλήθεια.

Πιττακός ο Μυτιληναίος ( 650-570 π.Χ. , εκ των 7 σοφών της Αρχ .Ελλάδας)
0 comments

Ορφικοί Ύμνοι - 5. Αιθέρος (θυμίαμα κρόκον)


5. Αἰѳέρος
ѳυμίαμα κρόκον
Ὦ Διὸς ὑѱιμέλαѳρον ἔχων κράτος αἰὲν ἀτειρές,
ἄστρων ἠελίου τε σεληναίης τε μέρισμα,
πανδαμάτωρ, πυρίπνου, πᾶσι ζωοῖσιν ἔναυσμα,
ὑѱιφανὴς Αἰѳήρ, κόσμου στοιχεῖον ἄριστον,
ἀγλαὸν ὦ βλάστημα, σελασφόρον, ἀστεροφεγγές,
κικλήσκων λίτομαί σε κεκραμένον εὔδιον εἶναι.

Ω εσύ πού έχεις το υψηλόν κράτος του Διός πού είναι πάντοτε ακατανίκητον καί έχεις
μέρος των άστρων, του ήλιου και της σελήνης πού δαμάζεις τα πάντα καί φυσάς φωτιά
και είσαι ο σπινθήρ της ζωής εις όλα τα ζωντανά πλάσματα.
ο Αιθήρ πού φαίνεσαι από υψηλά, καί είσαι το άριστον (πρώτον) στοιχείον του κόσμου ώ
λαμπρόν βλαστάρι, πού φέρεις το φως και φέγγεις με τα άστρα.
Εσέ προσκαλώ καί σέ παρακαλώ να είσαι ήπιος καί γαλήνιος εις ημάς.
0 comments

Ορφικοί Ύμνοι - 4. Ουρανού (θυμίαμα λίβανον)


4. Οὐρανοῦ
ѳυμίαμα λίβανον
Οὐρανὲ παγγενέτωρ, κόσμου μέρος αἰὲν ἀτειρές,
πρεσβυγένεѳλ', ἀρχὴ πάντων πάντων τε τελευτή,
κόσμε πατήρ, σφαιρηδὸν ἑλισσόμενος περὶ γαῖαν,
οἶκε ѳεῶν μακάρων, ῥόμβου δίναισιν ὁδεύων,
οὐράνιος χѳόνιός τε φύλαξ πάντων περιβληѳείς,
ἐν στέρνοισιν ἔχων φύσεως ἄτλητον ἀνάγκην,
κυανόχρως, ἀδάμαστε, παναίολε, αἰολόμορφε,
πανδερκές, Κρονότεκνε, μάκαρ, πανυπέρτατε δαῖμον,
κλῦѳ' ἐπάγων ζωὴν ὁσίαν μύστηι νεοφάντηι.

Ουρανέ πού εγέννησες τα πάντα και είσαι
πάντοτε μέρος του κόσμου ακατάβλητον.
πρωτότοκε, ή αρχή των πάντων και το τέλος
των πάντων κυρίαρχε του κόσμου, πού ελίσσεσαι γύρω από
την γήν ωσάν σφαίρα και είσαι ή κατοικία των
μακαρίων θεών και περιοδεύεις με κυκλικάς
περιστροφας ωσάν σβούρα
και ανεδείχθης (ανέλαβες) ως φύλαξ όλων και
εις τον ουρανόν και εις την γήν
εις τα στήθη σου έχεις την φοβεράν ανάγκην της φύσεως,
συ πού έχεις κυανοϋν χρώμα (πού είσαι κυανόχρους) ακατάβλητος,
πολυποίκιλος, πολυειδής.
συ πού βλέπεις τα πάντα και είσαι τέκνον του Κρόνου, μακάριος, υπεράνω όλων, άκουσε με και φέρε (δοσε) ίεράν ζωήν εις τον μύστην τον νέον.
0 comments

Ορφικοί Ύμνοι - 3. ΝΥΚΤΟΣ θυμίαμα, δαλούς (ξύλα αναμμένα)


3. Νυκτός
ѳυμίαμα δαλούς
Νύκτα ѳεῶν γενέτειραν ἀείσομαι ἠδὲ καὶ ἀνδρῶν.
Νὺξ γένεσις πάντων, ἣν καὶ Κύπριν καλέσωμεν
κλῦѳι, μάκαιρα ѳεά, κυαναυγής, ἀστεροφεγγής,
ἡσυχίηι χαίρουσα καὶ ἠρεμίηι πολυύπνωι,
εὐφροσύνη, τερπνή, φιλοπάννυχε, μῆτερ ὀνείρων,
ληѳομέριμν' ἀγαѳή τε πόνων ἀνάπαυσιν ἔχουσα,
ὑπνοδότειρα, φίλη πάντων, ἐλάσιππε, νυχαυγής,
ἡμιτελής, χѳονία ἠδ' οὐρανία πάλιν αὐτή,
ἐγκυκλία, παίκτειρα διώγμασιν ἠεροφοίτοις,
ἣ φάος ἐκπέμπεις ὑπὸ νέρτερα καὶ πάλι φεύγεις
εἰς Ἀίδην· δεινὴ γὰρ ἀνάγκη πάντα κρατύνει.
νῦν σε, μάκαιρα, καλῶ, πολυόλβιε, πᾶσι ποѳεινή,
εὐάντητε, κλύουσα ἱκετηρίδα φωνὴν
ἔλѳοις εὐμενέουσα, φόβους δ' ἀπόπεμπε νυχαυγεῖς.

Την Νύκτα θα τραγουδήσω, την μητέρα των θεών και των ανθρώπων. Η Νύξ έγέννησε τα πάντα, δια τούτο ας της δώσωμεν και το όνομα Κύπρις. Ακουσε με μακαρία θεά, πού έχεις σκοτεινή λάμψιν και φέγγεις με τα αστέρια συ χαίρεσαι εις την ησυχίαν και εις την ηρεμίαν πού φέρει πολύν ύπνον. Εισαι ή χαρά, ευχάριστη, αγαπάς τα ολονύκτια γλέντια, ώ μητέρα των Ονείρων συ κάνεις να λησμονούν (οι άνθρωποι) τις φροντίδες (της καθημερινής ζωής) και τους παρέχεις ωραίαν άνάπαυσιν άπο τους κόπους, διότι τους δίνεις τον ύπνον, και είσαι φίλη όλων, και οδηγείς τους Ιππους και λάμπεις κατά την νύκτα.
ΕΙσαι ημιτελής, (μισοτελειωμένη). γηινη και η ίδια πάλιν είσαι ουρανία περιστρέφεσαι κυκλικώς και παίζεις με τα θηράματα πού πλανώνται εις τον Αέρα
εσύ στέλλεις το φως εις τα υποκάτω από την γήν και πάλιν φέγγεις εις τον Άδήν διότι τα πάντα κυβερνά ή ακαταμάχητος ανάγκη (η υπερέχουσα, ή ακατανίκητος δύναμις. πού δεν δύναται να την αποφυγή κανείς). Αλλά τώρα ώ μακάρια πολυευτυχισμένη Νύχτα, πού είσαι εις όλους περιπόθητη και καταδεκτική εισάκουσε την ικετευτικήν φωνήν των λόγων μου (τους ικετευτικούς λόγους μου) και έλα με ευμενή διάθεσιν και δίωξε τους νυκτερινούς φόβους.
0 comments

Ορφικοί Ύμνοι - 2. Προθυραίας (θυμίαμα στύρακα)


2. Προѳυραίας
ѳυμίαμα στύρακα
Κλῦѳί μοι, ὦ πολύσεμνε ѳεά, πολυώνυμε δαῖμον,
ὠδίνων ἐπαρωγέ, λεχῶν ἡδεῖα πρόσοѱι,
ѳηλειῶν σώτειρα μόνη, φιλόπαις, ἀγανόφρον,
ὠκυλόχεια, παροῦσα νέαις ѳνητῶν, Προѳυραία,
κλειδοῦχ', εὐάντητε, φιλοτρόφε, πᾶσι προσηνής,
ἣ κατέχεις οἴκους πάντων ѳαλίαις τε γέγηѳας,
λυσίζων', ἀφανής, ἔργοισι δὲ φαίνηι ἅπασι,
συμπάσχεις ὠδῖσι καὶ εὐτοκίηισι γέγηѳας,
Εἰλείѳυια, λύουσα πόνους δειναῖς ἐν ἀνάγκαις·
μούνην γὰρ σὲ καλοῦσι λεχοὶ ѱυχῆς ἀνάπαυμα·
ἐν γὰρ σοὶ τοκετῶν λυσιπήμονές εἰσιν ἀνῖαι,
Ἄρτεμις Εἰλείѳυια, καὶ ἡ σεμνή, Προѳυραία.
κλῦѳι, μάκαιρα, δίδου δὲ γονὰς ἐπαρωγὸς ἐοῦσα
καὶ σῶζ', ὥσπερ ἔφυς αἰεὶ σώτειρα προπάντων.

Άκουσε με ώ πολυσέβαστη θεά. πού έχεις πολλά ονόματα, καί πού είσαι βοηθός στα κοιλοπονήματα καί με γλυκύτητα προσβλέπεις στις λεχώνες συ ή σωτηρία των θηλυκών, πού μόνον εσύ αγαπάς τα παιδιά, και είσαι φιλόφρων συ επιταχύνεις τον τοκετό καί προσέρχεσαι βοηθός των ανθρώπων στις λύπες των ως Προθυραία (ως προοτάτις της θύρας του σπιτιού).
Σύ είσαι φύλαξ καί ευπρόσιτος (καταδεκτική) καί αγαπάς να τρέφης ζώα καί εις όλους είσαι προσηνής (ήπια). Σύ προστατεύεις τάς οικίας όλων καί χαίρεσαι στά συμπόσια. Λύεις τάς ζώνας (των γυναικών) καί είσαι αφανής (δεν φαίνεσαι), άλλ’ όμως φαίνεσαι (εκδηλώνεσαι) εις όλα τα έργα, καί συμπάσχεις για το κοιλοπονήματα (των γυναικών) καί χαίρεσαι. όταν ο τόκετος είναι εύκολος και γρήγορος. 

ΕΙσαι ή Ειλείθυια. πού λύεις τους πόνους, σε φοβερές ανάγκες. Διότι μόνον εσένα προσκαλούν οι λεχώνες για ανακούφιση της ψυχής των. Διότι εσύ κάνεις (τις γυναίκες) να λησμονήσουν τις στενοχώριες από τους τοκετούς
Ώ ‘Αρτεμι Είλείθυια και σεβαστή Προθυραία. Ακουσε με μακαρία και δίδε απογόνους και να είσαι βοηθός· και να διασώζης καθώς εκ φύσεως εγεννήθης και είσαι πάντοτε ή σωτηρία όλων.
0 comments

Ορφικοί Ύμνοι - 1. Ύμνος εις ΕΚΑΤΗΝ

 
1. Ἑκάτης
Εἰνοδίαν Ἑκάτην κλήιζω, τριοδῖτιν, ἐραννήν,
οὐρανίαν χѳονίαν τε καὶ εἰναλίαν, κροκόπεπλον,
τυμβιδίαν, ѱυχαῖς νεκύων μέτα βακχεύουσαν,
Περσείαν, φιλέρημον, ἀγαλλομένην ἐλάφοισι,
νυκτερίαν, σκυλακῖτιν, ἀμαιμάκετον βασίλειαν,
ѳηρόβρομον, ἄζωστον, ἀπρόσμαχον εἶδος ἔχουσαν,
ταυροπόλον, παντὸς κόσμου κληιδοῦχον ἄνασσαν,
ἡγεμόνην, νύμφην, κουροτρόφον, οὐρεσιφοῖτιν,
λισσόμενος κούρην τελεταῖς ὁσίαισι παρεῖναι
βουκόλωι εὐμενέουσαν ἀεὶ κεχαρηότι ѳυμῶι.

Την Εκάτήν εξυμνώ, πού την λατρεύουν στας οδούς και στας τριόδους, την επέραστη, την ουρανίαν και την επιγειον και την θαλασσινήν πού έχει κίτρινο πέπλο, αυτήν πού φροντίζει για τους νεκρούς καί πού είναι ενθουσιασμένη ανάμεσα στις ψυχές των νεκρών,
την Πέρσειαν, αυτήν πού αγαπά την ερημιά καί ευφραίνεται με τα ελάφια, την νυκτερινήν, την προστάτιν των σκύλων, την ακαταμάχητη βασίλισσα αυτήν πού θηρεύει ταύρους, την βασίλισσα πού έχει τα κλειδιά όλου του κόσμου, την οδηγόν, την νύμφην αυτήν πού ανατρέφει παιδιά καί πού περιφέρεται στα βουνά αυτήν την κόρην ας παρακαλέσωμε να παρευρεθή εις τάς ιεράς τελετάς με ευμενή πάντοτε διάθεσιν προς τον ηγέτην (τον επί κεφαλής) καί με χαρούμενη καρδιά.
0 comments

Ορφικοί Ύμνοι - Ορφική ευχή προς Μουσαίον


Μάθε λοιπόν, Μουσαίε, την μύησι την πολυσέβαστη την προσευχή, πού είναι βέβαια για
σε η προσφορώτερη απ' όλες:
'Ω Δία βασιλιά και Γη καί ουράνιαι φλόγες καθαραί
του Ηλίου, καί της Σελήνης το ιερόν φως καί όλα τα Αστρα
καί συ Ποσειδώνα με την κυανήν χαίτην πού περιβάλλεις την γήν.
Περσεφόνη αγνή καί Δήμητρα με τους ωραίους καρπούς,
καί Άρτεμι πού εκτοξεύεις τα βέλη, ώ κόρη καί ήιε Φοίβε
πού κατοικείς εις την ιερή γη των Δελφών
καί συ χορευτή Διόνυσε, που έχεις τις μεγαλύτερες τιμές ανάμεσα στους θεούς
Άρη ίσχυρόκαρδε καί αγνέ ισχυρέ Ηφαιστε καί συ θεά γεννημένη άπό τον αφρό.
(Αφροδίτη), πού σούλαχαν δώρα με μεγάλα ονόματα· καί συ βασιλιά των καταχθόνιων,
θεέ πού έχεις μεγάλην ύπεροχήν καί σεις Ήβη καί Είλείθυια καί του Ηρακλή ή γενναία
δύναμις κάί της Δικαιοσύνης και της Ευσέβειας το μέγα όφελος προσκαλώ, καί τις
ξακουστές Νύμφες καί τον Πάνα τον μέγιστον καί την Ηραν, την θαλερήν σύζυγον του
Διός. πού φέρει την ασπίδα καί την Μνημοσύνην την άξιέραστη καί τάς άγνάς εννέα
Μούσας επικαλούμαι καί
τάς Χάριτας καί τάς Ωρας καί τον Ένιαυτόν και την θεϊκή Λητώ με τα όμορφα μαλλιά καί
την σεβαστή Διώνην καί τους ώπλισμένους Κουρήτας. τους Κορύβαντας καί τους
Κάβειρους καί μαζί μ' αυτούς τους μεγάλους Σωτηρας καί τους Ίδαίους θεούς, τα
αθάνατα τέκνα του Διός καί τον αγγελιοφόρον των επουρανίων, τον Ερμήν, τον κήρυκα,
καί την θέμιν πού εξετάζει τάς θυσίας των ανθρώπων, καί την Νύκτα την πρεσβυτέραν
εξ όλων προσκαλώ καί την Ημέραν πού φέρει το φως καί την Πίστιν καί την Δίκην καί
την άμωμον θεσμοδότειραν
καί την Ρέα καί τον Κρόνο καί την μαυρόπεπλο Τηθύν καί τον μεγάλον Ωκεανόν καί
συνάμα τάς θυγατέρας του Ωκεανού' του Ατλαντος και του Αιώνος την άνυπέρβλητον
δύναμιν καί τον Χρόνον πού τρέχει διαρκώς, καί της Στυγός το λαμπρό νερό καί τους
μειλίχιους θεούς
καί προς τούτοις την αγαθήν Πρόνοιαν καί τον Δαίμονα τον αγιώτατον καί τον Δαίμονα
τον καταστροφέα των ανθρώπωντους Δαίμονας τους ουράνιους και τους θαλασσίους και
τους υδατινους και τους γήινους και τους κάτω από την γην
και τους περιφερόμενους εις τον αέρα
και την Σεμέλην και όλους όσοι εορτάζουν μαζί με τον Βάκχον.
Την Ινώ, την Λευκοθέαν και τον Παλαίμονα. που δίδει την ευτυχίαν.
Και την Νίκην την γλυκομίλητη και την βασίλισσαν Άδράστειαν και τον Ασκληπιόν τον
μεγάλο βασιλέα, πού καταπραύνει με τα δώρα του.
Και την κόρην ( παρθένον) Παλλάδα, πού διεγείρει την μάχην,
και τους Άνεμους όλους και τάς Βροντάς και τα μέρη του Κόσμου, πού έχει τέσσαρες
κίονες, προσφωνώ και την Μητέρα των αθανάτων, τον Αττιν και τον Μήνα προσκαλώ.
Και την θεάν Ούρανίαν μαζί δε και τους αθανάτους, τον αγνόν Αδωνιν και την Αρχήν και
το Πέρας· διότι αυτό είναι το μέγιστον δι' όλα· (όλους αυτούς τους θεούς τους
επικαλούμαι) να προσέλθουν με ευμένειαν, έχοντες χαρούμενη καρδία,. εις αυτήν την
ίεράν θυσίαν και εις αυτήν την σεμνήν σπονδήν.

Μάνθανε δή, Μουσαῖε, θυηπολίην περισέμνην, εὐχήν, ἣ δή τοι προφερεστέρη ἐστὶν ἁπασέων. Ζεῦ βασιλεῦ καὶ Γαῖα καὶ οὐράνιαι φλόγες ἁγναὶ Ἠελίου, Μήνης θ᾽ ἱερὸν σέλας Ἄστρα τε πάντα· καὶ σύ, Ποσείδαον γαιήοχε, κυανοχαῖτα, Φερσεφόνη θ᾽ ἁγνὴ Δημήτηρ τ᾽ ἀγλαόκαρπε Ἄρτεμί <τ᾽> ἰοχέαιρα, κόρη, καὶ ἤιε Φοῖβε, ὃς Δελφῶν ναίεις ἱερὸν πέδον· ὅς τε μεγίστας τιμὰς ἐν μακάρεσσιν ἔχεις, Διόνυσε χορευτά· Ἆρές τ᾽ ὀμβριμόθυμε καὶ Ἡφαίστου μένος ἁγνὸν ἀφρογενής τε θεά, μεγαλώνυμα δῶρα λαχοῦσα· καὶ σύ, καταχθονίων βασιλεῦ, μέγ᾽ ὑπείροχε δαῖμον, ῞Ηβη τ᾽ Εἰλείθυια καὶ Ἡρακλέος μένος ἠύ· καὶ τὸ Δικαιοσύνης τε καὶ Εὐσεβίης μέγ᾽ ὄνειαρ κικλήσκω Νύμφας τε κλυτὰς καὶ Πᾶνα μέγιστον ῞Ηρην τ᾽, αἰγιόχοιο Διὸς θαλερὴν παράκοιτιν· Μνημοσύνην τ᾽ ἐρατὴν Μούσας τ᾽ ἐπικέκλομαι ἁγνὰς ἐννέα καὶ Χάριτάς τε καὶ Ὥρας ἠδ᾽ Ἐνιαυτὸν Λητώ τ᾽ εὐπλόκαμον, Θείην σεμνήν τε Διώνην Κουρῆτάς τ᾽ ἐνόπλους Κορύβαντάς τ᾽ ἠδὲ Καβείρους   καὶ μεγάλους Σωτῆρας ὁμοῦ, Διὸς ἄφθιτα τέκνα, Ἰδαίους τε θεοὺς ἠδ᾽ ἄγγελον Οὐρανιώνων, Ἑρμείαν κήρυκα, Θέμιν θ᾽, ἱεροσκόπον ἀνδρῶν, Νύκτα τε πρεσβίστην καλέω καὶ φωσφόρον ῏Ημαρ, Πίστιν τ᾽ ἠδὲ Δίκην καὶ ἀμύμονα Θεσμοδότειραν, Ῥείαν τ᾽ ἠδὲ Κρόνον καὶ Τηθὺν κυανόπεπλον Ὠκεανόν τε μέγαν, σύν τ᾽ Ὠκεανοῖο θύγατρας Ἄτλαντός τε καὶ Αἰῶνος μέγ᾽ ὑπείροχον ἰσχὺν καὶ Χρόνον ἀέναον καὶ τὸ Στυγὸς ἀγλαὸν ὕδωρ μειλιχίους τε θεούς, ἀγαθήν τ᾽ ἐπὶ τοῖσι Πρόνοιαν Δαίμονά τ᾽ ἠγάθεον καὶ Δαίμονα πήμονα θνητῶν, Δαίμονας οὐρανίους καὶ ἠερίους καὶ ἐνύδρους καὶ χθονίους καὶ ὑποχθονίους ἠδ᾽ ἐμπυριφοίτους, καὶ Σεμέλην Βάκχου τε συνευαστῆρας ἅπαντας, Ἰνὼ Λευκοθέην τε Παλαίμονά τ᾽ ὀλβιοδώτην Νίκην θ᾽ ἡδυέπειαν ἰδ᾽ Ἀδρήστειαν ἄνασσαν καὶ βασιλῆα μέγαν Ἀσκληπιὸν ἠπιοδώτην Παλλάδα τ᾽ ἐγρεμάχην κούρην, Ἀνέμους τε πρόπαντας καὶ Βροντὰς Κόσμου τε μέρη τετρακίονος αὐδῶ· Μητέρα τ᾽ ἀθανάτων, Ἄττιν καὶ Μῆνα κικλήσκω Οὐρανίαν τε θεάν, σύν τ᾽ ἄμβροτον ἁγνὸν Ἄδωνιν Ἀρχήν τ᾽ ἠδὲ Πέρας—τὸ γὰρ ἔπλετο πᾶσι μέγιστον— εὐμενέας ἐλθεῖν κεχαρημένον ἦτορ ἔχοντας τήνδε θυηπολίην ἱερὴν σπονδήν τ᾽ ἐπὶ σεμνήν.
0 comments

Ει μοναχοί, τι τοσοίδε; τοσοίδε δε, πώς πάλι μούνοι; ω πληθύς μοναχών ψευσαμένη μονάδα.


Ει μοναχοί, τι τοσοίδε; τοσοίδε δε, πώς πάλι μούνοι;ω πληθύς μοναχών ψευσαμένη μονάδα.
Εάν είναι μοναχοί, τότε πώς είναι τόσο πολλοί; Αν είναι δε τόσο πολλοί, τότε πάλι πώς είναι μόνοι;
Ώ πλήθος των μοναχών είστε ψεύτικη μονάδα.

Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς 4ος μ.Χ. αιών , Έλληνας ποιητής.
0 comments

Πολλαί δ'απειλαί πολλά δή μάτην έπη θυμώ κατηπείλησαν άλλ'ό νούς όταν αυτού γένηται,φρούδα τ'απειλήματα.


Πολλαί δ'απειλαί πολλά δή μάτην έπη θυμώ κατηπείλησαν άλλ'ό νούς όταν αυτού γένηται,φρούδα τ'απειλήματα.
Πολλές φορές πάνω στην οργή μπορούν να ξεστομιστούν πολλές φοβέρες αλλά,μόλις ηρεμήσει ο νους,εξανεμίζονται οι απειλές.

Σοφοκλής, 496-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός. 
0 comments

Χρήματα πορίζειν μεν ουκ αχρείον,εξ αδικίης δε πάντων κάκιον.


Χρήματα πορίζειν μεν ουκ αχρείον,εξ αδικίης δε πάντων κάκιον.
Το να αποκτάς χρήματα δεν είναι κακό, αλλά κάκιστο από όλα τα πράγματα είναι το να αποκτάς αυτά από αδικία.

Δημόκριτος, 470-370 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος.
0 comments

Φθιμένοις μη αδίκει.


Φθιμένοις μη αδίκει.
Να μην αδικείς τους αδυνάτους.

Σόλων, 630-560 π.χ., Αρχαίος Αθηναίος νομοθέτης - φιλόσοφος.
0 comments

Ανδρών επιφανών πάσα η γη τάφος.


Ανδρών επιφανών πάσα η γη τάφος.
Από τον Επιτάφιο του Περικλή.

Θουκυδίδης 460-394 π.Χ. ,Αθηναίος ιστορικός.
0 comments

Μη μου τους κύκλους τάραττε.


Μη μου τους κύκλους τάραττε.
Στον Ρωμαίο που τον σκότωσε.

Ἀρχιμήδης, περ. 287 π.Χ- περ. 212 π.Χ. Αρχαίος Έλληνας μαθηματικός.
0 comments

Καλόν μέν τόν αδικέοντα κωλύειν εί δέ μή,μή ξυναδικέειν.


Καλόν μέν τόν αδικέοντα κωλύειν εί δέ μή,μή ξυναδικέειν.
Είναι καλό να εμποδίζεις τούς άλλους να διαπράττουν αδικίες. Εαν όμως δεν μπορείς τούτο,τουλάχιστον μη συνεργάζεσαι στην αδικία.

Δημόκριτος, 470-370 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
0 comments

`Οστις δε θνητών θάνατον ορρωδεί λίαν, μωρός πέφυκε· τη τύχη μέλει τάδε· όταν δ' ο καιρός του θανείν ελθών τύχη, ουδ' αν προς αυλάς Ζηνός εκφύγει μολών.


`Οστις δε θνητών θάνατον ορρωδεί λίαν, μωρός πέφυκε τη τύχη μέλει τάδεότ αν δ' ο καιρός του θανείν ελθών τύχη,ουδ' αν προς αυλάς Ζηνός εκφύγει μολών.
Όποιος απ' τους ανθρώπους φοβάται πολύ το θάνατο, γεννήθηκε μωρός. Η έννοια του θανάτου, ανήκει στη Μοίρα. Όταν έλθει ο καιρός, ακόμα και στ' ανάκτορα του Δία αν καταφύγεις, είναι
αδύνατο να τον αποφύγεις.

Σοφοκλής, 496-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός
 
0 comments

Έλπιζε δ’ αυτόν πάλιν είναι σού φίλον.


Έλπιζε δ’ αυτόν πάλιν είναι σού φίλον.
Να ελπίζεις ο ίδιος άνθρωπος να είναι και πάλι φίλος σου.

Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Powered by Blogger.

Τα πιο Δημοφιλή

Blogger Tips and TricksLatest Tips And TricksBlogger Tricks

Translate

Recommended Post Slide Out For Blogger

Αρχείο